Sanki iki haftadır mevsimler hep ilkbahar.

"Bir kere Beyoğlu' nda karşılaşır da, birlikte yürürüz diye sekiz yıldır hayal kuruyorum."

Orhan Pamuk, Masumiyet Müzesi, s.471.

"Hayat çok acımasız. Mesela seni her gün gören insanlar var."

Okyanus Topaloğlu

Ruhumun tetrisi gibi.

Nöbet çıkışında sırf ona gideceksin diye yüzlerce hastaya neşe içinde bakmaktır.

Bütün gün sevkiyatlarla ilgilenirken iş çıkışı onunla telefonda konuşmak sana adeta bir tatil gibi gelir.

80 küsür yaşındaki yaşlılıktan dolayı hastanede bulunan amcayı her gün tekerlekli sandalye ile ziyarete gelen teyzenin gözlerinde gördüğüm şey aşk.. O birbirlerini görme ve mutluluk anı..

Sanki iki haftadır mevsimler hep ilkbahar.

Evet kabul ediyorum çok berbat oldu girişemedim yazmaya. Şöyle birşeye bağlayacağım, umarım güzel olur sonu.

Mesela şu aşkımıza bir de tanrının gözünden bakalım;

"Tamam evren bitti; Dünya' ya geçeyim. Yavaş yavaş dönsün, soğusun. Ekseni de eğeyim biraz. Heh tamamdır. Önce bir protein yaratayım, hmmm, tamam şimdi DNA RNA.. Onlar da okey. Tamam yavaş yavaş gelişin hepiniz. Bitkiler, hayvan formları.. Güzel gözüküyor; ama bir şey eksik. Ne olabiliiirrrr? Heh insanı da yaratayım. İki cins yapayım, seks zevkli olsun ki, üresinler ki; bir daha uğraşmayayım yoksa bin yılda biter kurur bunların türü. Tamamdır akıl fikir de verdim, oldu galiba. Şuraya da imzamı atayım. Yok yahu böyle çok sakin oldu. Nasıl sınayacağım ki ben bunları? Biraz işleri kızıştıracak bir şeyler lazım, bir renk lazım. Buldum! Bunlardan bazıları yine bazılarını köpekler gibi sevsin. Onun için canını verebilsin, yapamayacağı şey olmasın. Denk geldiğinde acayip mutlu, denk gelmediğinde de acayip mutsuz olsunlar. Oohh iyi oldu, önceki hali çok sıkıcıydı.

O' nunla birlikteyken Tanrı' nın insana verdiği en büyük nimet, gelmeyince en büyük bela. Bir türlü anlayamadığım; hiçbir mantık göremediğim etkileşim. Sadece sınama amaçlı olduğuna inanıyorum, çünkü aşık olduğum günden itibaren yaşadığım şeylerin hiçbir mantığı yok. Vardır bir bildiği illa ki. Ama olsun, o yanımda olmadığında da karamsarlığı bir kenara bırakıp (bu karamsarlık içerisinde yüksek dozda merak içeren birşey aslında) başka şeylerle oyalanıyorum. Ama aklımdan yine çıkmıyor, derkeeen bir klinnnggkk sesi ve "Sevgili Sevgilim 1 Yeni Mesaj" uyarısıyla sanki yeniden hayata uyanıyorum.

Evet, bu kadar şimdilik.