Hem onunla hem de onsuz olmayı tatmak. Şu an yaşadığım hal, kopkoyu bir hüzün içinde bile kelimeleri zor sığdırıyorum içime, zor dökülüyor buralara. Bana bu sözcük acıdan başka bir şey vermiyor. Dayanmaya çalışmak.. Alışmak ve bunu yaparken suratını kasmaktan yanaklarının ağrıması. Çok üzüldüm. Çok ağladım. Bir şey gelmiyor elimden. Beklemek tek çare.
Peki beklemenin benden alıp götürdükleri? Onsuz kalma korkusunun kalbimde açtığı yara? İki yolun ortasında kalarak nereye gideceğini, ne yapacağını, geri dönüşünün olup olmamayacağını bilmeden zamanın akışı içinde sürüklenmek?
Bu korku içinde günlük yaşamını sürdürmemi mi bekleyecek bu acı benden? Hiç bir şey belli etmeden, güçlü durarak onu beklememi mi istiyor? Dayanılması zor. İstemiyorum. Uyutsunlar beni. O yanımda oluncaya kadar uyutsunlar beni.
Hissiz olmayı dilemektir derler aşk acısı. Ben bu iki yolun ortasında her ne kadar bekleyiş içinde olsam da hissiz olmayı dilemiyorum. Evet, güzel şeyler yaşayabileceğinin umudundan olabilir. Öyle olmasa da hissiz olmayı dileyemem. Onu sevmek hayatımın merkezi olmuşken, Onu sevmek yaşadığım ve yaşayabileceğim en güzel duygu olmuşken bunu istememek beni, kendimi yok etmek demektir.
Her şeyi bana mutluluk verdi. Her ayrıntısıyla sevdim. şimdi varsın acı versin. belki suçlu olmamdır bana bunları dedirten. ama içimde öfke bu acıyla büyürken kalbimde, onun hayali bile söndürüyor bu ateşi. Sevdiğine kızamamaktır o yüzden belki aşk acısı ya da benim tanımlanamayan durumuma her ne ad veriliyorsa.
Onun söylediği gibi bekleyişlerdeyim şimdi. Yüreğimi kanata kanata anlamaya çalışıyorum onu. Belki de o da beni.
Şu kelimeler çok zor yazıldı buraya. Her tuşa basmak acı verdi belki bana. Rahatlarım sanmıştım. Olmuyor, olmuyor.
Bu acının en belirgin yanı belki de, bana en uymayan özelliği çaresizlik olmasıdır. Elinin kolunun bağlı olmasıdır. Kafandaki binbir ayrııntısıyla boğuşurken, evet,uyumayı dilemektir.