Her şey içimdeki bütün istekleri öldürmenle başladı, zamanla unutmaya başladım yapmam gerekenleri ve rutinleri, zamanla dağıldı düşüncelerim, ve bir gün unuttuğumu farkettim seni..

Bir sabah uyandığında aslında her şeyin bir rüya olduğunu anlarsın gerinirken sıcacık yatağında. Ağzında buruk bir tat kalmıştır geceden.. Bir bardak su içersin, yüzünü yıkarken aynada kendini görürsün, aklında kalansa sadece o ilk öpücüktür.

Telefonun bile yerini unutmuşsundur. Halbuki daha dün gözünü alamıyordun ekrandan. Neden aramadı diye beklerken, şimdi ise değil beklemek telefon bile kalmadı aklında. Sıcak bir kahve ister gibi canın, oysa kahveden bile nefret edersin, çünkü kokusudur kahveyi güzel yapan şey. Tıpkı aşk gibi..

Cidden şimdi düşününce aşk kahve gibidir değil mi? Sıcak, güzel kokulu.. Kokusunu veren de  kahve çekirdekleridir, aşka öpüşmeler tat verir, dudaklarını bile hissedemiyorsundur tam o sırada.. Oysa ki ne çok şeyler yaşatmışlardı sana. 

Öpüştüğünü hayal edersin dudakların fincana değince, ya da hayal etmek bile istemezsin, çünkü gözyaşların süzülmeye başlayacak diye korkarsın. Oysa ki tuzlu suyla karışmış bir kahve ne kadar güzel olurdu ki.. Derin bir nefes alırsın pencereden dışarı bakar ve gökyüzünü süzersin. Başın yukarıda dimdik duruyorsundur farkına bile varmadan, refleks bu biliyorsun değil mi..? Başın ne kadar dik durursa o kadar güçlü hissedersin kendini.

Kitap okumuş gibisin aptalca bir aşk romanı, kahramanlardan birine kendini yakıştırmışsın da sonradan durup "aman ya o aptal kız ben olamam" demişsin gibi, sensin o aslında, kandırma kendini..

Dibine vurmuşsun aşkında bir gece ansızın, şimdi ise derin ve ıssız bir deniz ortasında yukarıya çıkmaya çalışan bir duba gibisin. Ne kadar başarsan da çıkmayı, kimse göremeyecek seni.. Ta ki yeni bir kıyıya vurana kadar.